Λοιπόν θα σας φανεί περίεργο αλλά θα ήθελα να ρωτήσω πως θα σας φαινόνταν αν η ποινική μας δικαιοσύνη όσων αφορά τα πλημελήματα ( εγκλήματα που τιμωρούνται από 3ις μήνες μέχρη 5 χρόνια )ενεργοποιούσε έναν μηχανησμό σύμφωνα με τον οποίο θα υπήρχε συμφιλίωση του δράστη και του θύματος ;. Ο νομοθέτης μας στον νόμο 3500/2006 εισήγαγε έναν τέτιο θεσμό για τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας σύμφωνα με τον οποίο ο εισαγγελέας μόλις λάβει στα χέρια του μια τέτοια υπόθεση καλεί τα μέρη σε συμβηβασμό αν το θελήσουν και δεν πάνε σε ποινική δίκη . Για την ακρίβεια κατά το άρθρο 11 του νόμου 3500/2006 ο αρμόδιος για την άσκηση της ποινικής δίωξης εισαγγελέας διερευνά την δυνατότητα ποινικής διαμεσολάβησης κατά την διαδικασία των επόμενων άρθρων. Στην παράγραφο δυο του ίδιου άρθρου ορίζονται μερικοί όροι τους οποίους πρέπει να πληρώσει ( να τηρήσει άμα το θέλετε ) ο δράστης για να αρχήσει η διαδικασία της ποινικής διαμεσολάβησης . Για τον θεσμό αυτόν στα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας απο φεμινιστικές οργανώσεις υπήρξαν αντιδράσεις αποδοκημασίας. Χαρακτηρίζαν τον θεσμό υποκριτικό , λέγαν πως αναιρεί στην ουσία την όλη προσπάθεια ποινικοποίησης της ενδοοικογενειακής βίας και άλλα που δεν θυμάμαι. Το θέμα είναι όμως αν στα πιο πολλά πλημελήματα του ποινικού μας κώδικα θα είχε επιτυχεία ένας τέτοιος θεσμός ( όχι ο ίδιος αλλά παρόμοιος ). Βέβαια αυτό το ερώτημα απαιτεί και απάντιση σε άλλα ερωτήματα όπως αν προσφέρει ή όχι πλεονεκτίματα όσων αφορά τα μέρη σε μια υπόθεση ή όχι αν νιώθει ικανοποιημένο το θήμα απ' έναν τέτοιον θεσμό , αν η κοινωνία μας είναι έτοιμη για έναν τέτοιο θεσμό κ.α . Δεν ξέρω απαντήστε μου ελεύθερα άμα θέλετε για το πως κρίνετε σε εγκλήματα που τιμωρούνται με φηλάκιση ( πλημελήματα ) και όχι με κάθηρξη ( κακουργήματα ) την εισαγωγή ενός τέτοιου θεσμού ;; .
