Ολα ρέουν στον χρόνο σαν θάλασσα
άλοτε ήρεμα άλοτε άγρια μα χάλασα .
Την κλεψύδρα που συμμέτρως σαθμίζει την ροή
την κλεψύδρα εκείνη που δίνει ζωή.
Όλα ρέουν και φεύγουν μακριά
σαν το ποτάμι που μόνο κυλά.
Η ιστορία μονάχη με όρεξη κοιτά
τα παιδιά της που βουτηγμένα στο αίμα βλαστημά.
Κάποιος τον ουρανό ως αίμα με χιόνι είχαι παρομοιάσσει
μα και τα δύο είν στη γή που έχουμε χαλάσει.
Εγώ λέω πως ο ουρανός είναι γρίζος όπως στις γκραβούρες
που όλοι κοιτούν συγκρίνοντας με τους συνειδότες του έργου τις κουλτούρες.
πηγή εικόνας : stigmes


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου