Γι’ άλλους ο καιρός τούτος ειν’ θλιβερός . Θαρρούν πως η ελπίδα χάνεται . Χάνεται η χαρά και η ζωντάνια . Θαρρούν πως όλα ειν’ νεκρά , πως δεν υπάρχει γέλιο και γι’ αυτόν τον λόγο τα πάντα πλαστικοποιούνται με την έλευση του γκρίζου ουρανού . Ω γκρίζε ουρανέ . Τα σύννεφά σου θυμίζουν έργο τέχνης . Μάλλον εσένα περιγράφουν τα νυχτερινά του chopin γιατί ακόμα και την νύχτα φαίνεσαι αν σε καλοκοιτάξουν. Στα αυτιά μου η ψιλή βροχή σου ακούγεται σα μελωδία . Το χώμα σαν πέφτει η βροχή μυρίζει τόσο όμορφα και η αύρα της ατμόσφαιρας δίνει τέτοια ηρεμία που νιώθω υπόδουλος σε σένα ω γκρίζε ουρανέ . Θα ήθελα να ήμουν πουλί και να πετώ στα σύννεφά σου ακούγοντας τα νυχτερινά του chopin που όλα τους είναι τόσο μαγικά , και δίνουν στον ακροατή τέτοια χαρά που και ένα μωρό παιδί θα ζήλευε .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου